بررسی اثر بخشی روش های نوین آموزشی بر عملکرد دیکته نویسی دانش آموزان مبتلا به اختلال دیکته

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روش های نوین آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی بر عملکرد دیکته نویسی دانش آموزان پایه ششم ابتدایی مبتلا به اختلال دیکته انجام شده است. این پژوهش از آن جهت اهمیت دارد که اختلال دیکته یکی از شایع ترین اختلالات یادگیری در دوره ابتدایی است و روش سنتی تکرار و تمرین خطی که سال هاست در مدارس ایران مورد استفاده قرار می گیرد، نتوانسته است پاسخگوی نیازهای متنوع این دانش آموزان باشد. همچنین با توجه به ظهور فناوری های نوین هوش مصنوعی و پتانسیل بالای آنها در شخصی سازی آموزش و ارائه بازخورد فوری، ضرورت بررسی علمی اثربخشی این روش ها در بافت آموزشی ایران احساس می شد.این پژوهش از نوع مروری نظام مند و کتابخانه ای بود. جامعه پژوهش شامل کلیه منابع علمی مرتبط با موضوع و نمونه پژوهش شامل ۲۵ منبع معتبر (۱۷ منبع داخلی و ۸ منبع خارجی) بود که از پایگاه های داده SID، سیویلیکا، علم نت و نورمگز در بازه زمانی ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۳ جمع آوری و با روش تحلیل محتوای کیفی مورد بررسی قرار گرفتند.یافته های کلیدی پژوهش نشان داد که سامانه های هوشمند مبتنی بر تحلیل خطا، به طور معناداری از روش سنتی تکرار و تمرین خطی اثربخش تر هستند. بازخورد فوری و شخصی سازی شده به عنوان دو عامل کلیدی در کاهش خطاهای دیداری و شنیداری دیکته شناسایی شدند. همچنین رابطه مثبت و معناداری میان استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی و افزایش انگیزه نوشتاری دانش آموزان کشف گردید. با این حال، استفاده افراطی و وابسته کننده از این ابزارها می تواند تاثیر معکوس بر خلاقیت و استقلال یادگیری داشته باشد.این یافته ها بدان معناست که هوش مصنوعی می تواند ابزاری قدرتمند در خدمت عدالت آموزشی باشد و با شخصی سازی آموزش و ارائه بازخورد فوری، تحولی بنیادین در آموزش دانش آموزان با نیازهای ویژه ایجاد کند. با این حال، موفقیت در این مسیر مستلزم رفع محدودیت هایی نظیر کمبود زیرساخت های سخت افزاری و نرم افزاری در مدارس، کمبود معلمان آموزش دیده، و نبود محتوای بومی و استاندارد به زبان فارسی است.

کلیدواژه ها:

اختلال دیکته ، هوش مصنوعی در آموزش ، بازخورد فوری ، شخصی سازی یادگیری ، انگیزه نوشتاری ، دانش آموزان پایه ششم