بی مهری به میراث ادبی در عصر دیجیتال؛ واکاوی شکاف میان برنامه درسی فارسی و ذائقه ادبی دانش آموزان امروز

ادبیات فارسی به عنوان ستون هویت فرهنگی و زبانی ایران، همواره جایگاهی محوری در برنامه درسی آموزش و پرورش داشته است. با این حال، شواهد میدانی و پژوهش های اخیر از شکافی عمیق میان متون کلاسیک ارائه شده در کتاب های درسی و ذائقه، دغدغه ها و سبک زندگی دانش آموزان عصر دیجیتال حکایت دارند. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی-انتقادی و با تکیه بر داده های پژوهشی داخلی، به بررسی ریشه های این گسست و پیامدهای آن بر هویت یابی نوجوانان می پردازد. یافته ها نشان می دهد که عواملی چون شیوه تدریس سنتی و یک سویه، غلبه نگاه تاریخ ادبیاتی بر خوانش خلاق متن، بی توجهی به ادبیات معاصر و نیازهای روحی نوجوان، و رقابت نابرابر با محتوای چندرسانه ای فضای مجازی، موجب شده تا درس ادبیات برای بخش قابل توجهی از دانش آموزان به درسی حفظ محور، ملال آور و بی ارتباط با زندگی تبدیل شود. این وضعیت نه تنها به تضعیف سواد ادبی و زبانی می انجامد، بلکه فرصت پیوند نسلی از طریق گنجینه شعر و حکمت فارسی را نیز از میان می برد. مقاله با ارائه راهکارهایی چون بازنگری در انتخاب متون، بهره گیری از رویکردهای تفسیری و تطبیقی، و پیوند ادبیات با سایر هنرها، خواستار احیای کارکرد تربیتی و لذت بخش ادبیات در مدرسه است.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی ، برنامه درسی ، ذائقه ادبی ، دانش آموزان عصر دیجیتال ، آموزش و پرورش ، هویت فرهنگی.