نقش خودکارآمدی تحصیلی در موفقیت دانش آموزان و راهکارهای تقویت آن توسط معلمان

خودکارآمدی تحصیلی از سازه های مهم روان شناسی تربیتی است که به باور دانش آموز درباره توانایی خود برای سازمان دهی و انجام موفقیت آمیز فعالیت های یادگیری اشاره دارد و می تواند کیفیت تلاش، میزان پشتکار، انتخاب هدف، شیوه مواجهه با دشواری های درسی و سطح عملکرد تحصیلی را تحت تاثیر قرار دهد. مقاله حاضر با هدف تبیین نقش خودکارآمدی تحصیلی در موفقیت دانش آموزان و بررسی راهکارهای قابل استفاده توسط معلمان برای تقویت این باور تدوین شده است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهشی نشان می دهد دانش آموزانی که از خودکارآمدی تحصیلی بالاتری برخوردارند، در انجام تکالیف دشوار تلاش بیشتری نشان می دهند، در برابر شکست ها استمرار بیشتری دارند، اهداف تحصیلی واقع بینانه تری انتخاب می کنند و از راهبردهای خودتنظیمی و حل مسئله موثرتری بهره می گیرند. یافته ها همچنین نشان می دهد رفتار و شیوه تدریس معلم در شکل گیری این باور نقش اساسی دارد و فراهم کردن تجربه های موفقیت، تعیین هدف های دست یافتنی، ارائه بازخورد سازنده، توجه به تفاوت های فردی، کاهش مقایسه میان دانش آموزان، تقویت استقلال یادگیری و ایجاد فضای روانی حمایتگر می تواند خودکارآمدی آنان را افزایش دهد. بر این اساس، توجه هدفمند معلمان به تقویت باورهای توانمندی دانش آموزان می تواند زمینه افزایش انگیزش، مشارکت، پشتکار، خودتنظیمی و موفقیت تحصیلی را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، موفقیت تحصیلی ، دانش آموزان ، معلمان ، انگیزش تحصیلی ، خودتنظیمی