تاثیر آموزش سبک های یادگیری (دیداری، شنیداری، جنبشی) بر پیشرفت تحصیلی و انگیزه پیشرفت دانش آموزان پایه ششم ابتدایی

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر سبک های یادگیری (دیداری، شنیداری و جنبشی) بر پیشرفت تحصیلی و انگیزه پیشرفت دانش آموزان پایه ششم ابتدایی بود. طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با پیش آزمون، پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شاغل به تحصیل در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از میان آنان، نمونه ای به حجم ۶۰ دانش آموز با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه آموزشی ۹۰ دقیقه ای تحت مداخله چندحسی مبتنی بر مدل وارک (دیداری، شنیداری، دست ورزی و جنبشی) قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل به شیوه سنتی به آموزش ادامه داد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های یادگیری، آزمون پیشرفت تحصیلی محقق ساخته و مقیاس انگیزه پیشرفت هرمنس بود. تحلیل داده ها از طریق تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرم افزار آماری انجام پذیرفت. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات پیشرفت تحصیلی و ابعاد انگیزه پیشرفت در گروه آزمایش به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود. در نتیجه، تطبیق راهبردهای تدریس با سبک های شناختی و حسی فراگیران می تواند بسترساز ارتقای سطح یادگیری و پویایی انگیزشی دانش آموزان ابتدایی شود.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، سبک دیداری ، سبک شنیداری ، سبک جنبشی ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزه پیشرفت ، آموزش ابتدایی.