تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر سازگاری اجتماعی و عاطفی دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر سازگاری اجتماعی و عاطفی دانش آموزان دوره ابتدایی و ارائه راهکارهای عملی برای اجرای موثر این برنامه ها انجام شده است. روش پژوهش، مروری کتابخانه ای و تحلیل اسناد و منابع معتبر داخلی و خارجی است. یافته ها نشان می دهد که آموزش مهارت های زندگی شامل مولفه هایی نظیر خودآگاهی، مدیریت هیجان، مهارت های ارتباطی، همدلی، حل مسئله و تصمیم گیری، تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش سازگاری اجتماعی، کاهش پرخاشگری و تعارضات، بهبود روابط با معلمان و همکلاسی ها، و ارتقای تاب آوری در مواجهه با چالش های روزمره دارد. پژوهش های داخلی تایید کرده اند که بسته های آموزشی مهارت های زندگی با آشنا کردن دانش آموزان با نقاط قوت و ضعف خود، آموزش ارتباط موثر، مدیریت هیجانات و تفکر خلاق، روشی کارآمد برای بهبود سازگاری اجتماعی آنان محسوب می شود. همچنین، مطالعات نشان می دهد که جنسیت می تواند بر میزان اثرگذاری این آموزش ها تاثیرگذار باشد. با این حال، اجرای برنامه های مهارت های زندگی در مدارس ابتدایی ایران با چالش هایی نظیر کمبود منابع، عدم آشنایی معلمان و نبود برنامه ریزی منسجم مواجه است. در پایان، راهکارهای عملی شامل توانمندسازی معلمان، طراحی برنامه های متناسب با سن و جنسیت، و تلفیق مهارت های زندگی با فعالیت های روزمره کلاسی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، سازگاری اجتماعی ، سازگاری عاطفی ، دوره ابتدایی ، مدیریت هیجان