پیش بینی خود کنترلی زوجین بر اساس خود نظم بخشی

هدف این پژوهش، پیش بینی خودکنترلی زوجین بر اساس خودنظم بخشی بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی همبستگی بود و جامعه آماری آن را زنان مراجعه کننده به مرکز روان شناسی حال خوب شهر تهران تشکیل دادند که از میان آنان، ۲۱۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه خودکنترلی تانجی و همکاران و پرسشنامه خودنظم بخشی گراتز و رومر استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون، به وسیله نرم افزار آماری SPSS-۲۶ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین خودنظم بخشی و خودکنترلی زوجین رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که خودنظم بخشی توانایی پیش بینی معنادار خودکنترلی زوجین را دارد. به عبارت دیگر، با افزایش میزان خودنظم بخشی، سطح خودکنترلی زوجین نیز افزایش می یابد. بر اساس یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت که خودنظم بخشی یکی از متغیرهای مهم در پیش بینی خودکنترلی زوجین است و توجه به آن می تواند در طراحی مداخلات روان شناختی، برنامه های آموزشی و زوج درمانی با هدف بهبود مدیریت هیجان ها و رفتارهای زوجین موثر باشد.

کلیدواژه ها:

خودکنترلی زوجین ، خودنظم بخشی ، زوجین ، مداخلات روان شناختی