هوش فرهنگی مدیران پیش ران نوآوری در برنامه ریزی درسی مدارس

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش پیش ران هوش فرهنگی مدیران در نوآوری در برنامه ریزی درسی مدارس انجام شد. روش شناسی: پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی همبستگی است. جامعه آماری مقاله مدیران و معلمان مدارس دولتی در نظر گرفته شد و حجم نمونه مورد تحلیل ۳۲۰ نفر گزارش شده است. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد هوش فرهنگی انگ و همکاران (۲۰۰۷) و پرسشنامه نوآوری در برنامه ریزی درسی مبتنی بر مدل حسینی و زارعی (۱۴۰۲) بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون کولموگروف اسمیرنوف، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر/رگرسیون در محیط SPSS تحلیل شدند. یافته ها: میانگین هوش فرهنگی ۳٫۸۲ با انحراف معیار ۰٫۴۸ و میانگین نوآوری در برنامه ریزی درسی ۳٫۷۸ با انحراف معیار ۰٫۵۲ به دست آمد. آزمون نرمال بودن، نرمال بودن توزیع هر دو متغیر را تایید کرد. همچنین بین هوش فرهنگی مدیران و نوآوری در برنامه ریزی درسی رابطه ای مثبت و معنادار مشاهده شد (r=۰.۴۹, p<۰.۰۱). نتایج تحلیل مسیر نیز اثر مثبت و معنادار هوش فرهنگی بر نوآوری در برنامه ریزی درسی را نشان داد (β=۰.۳۵, t=۴.۲۸, p=۰.۰۰۱). نتیجه گیری: هوش فرهنگی را می توان یکی از پیش ران های مهم نوآوری در برنامه ریزی درسی دانست؛ زیرا مدیرانی که توانایی بیشتری در شناخت و مدیریت تفاوت های فرهنگی دارند، آمادگی بیشتری برای پذیرش ایده های جدید، انعطاف در تصمیم گیری و حمایت از روش های نوین آموزشی ایجاد می کنند.

کلیدواژه ها:

هوش فرهنگی ، مدیران مدارس ، پیش ران ، نوآوری در برنامه ریزی درسی ، برنامه درسی ، مدارس دولتی