رابطه بین دلبستگی، هدف و ایجاد معنا در زندگی در سازگاری با آشیانه خالی

رابطه بین دلبستگی، هدف و ایجاد معنا نقش مهمی در نحوه کنار آمدن با چالش های عاطفی مرتبط با مرحله آشیانه خالی دارد. دوره ای انتقالی که زمانی رخ می دهد که فرزندان بزرگسال خانه را ترک می کنند. این مرحله اغلب احساس غم و اندوه، از دست دادن و بحران هویت را در والدین بر می انگیزاند. از این رو پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین دلبستگی، هدف و ایجاد معنا در سازگاری با آشیانه خالی صورت گرفت. روش انجام پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش کلیه افراد میانسالی بودند که درشهر کرج در مرحله آشیانه خالی قرار داشتند و فرزندان شان خانه را ترک کرده بودند. نمونه ای به تعداد ۱۳۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده از این جامعه انتخاب شدند. داده های پژوهش با استفاده از پرسشنامه احساس تنهایی( راسل ، ۱۹۸۰)، مقیاس دلبستگی هازن و شیور(۱۹۷۸)، پرسشنامه هدفمندی در زندگی اسچیر و همکاران(۲۰۰۶) و پرسشنامه معنای زندگی استگر(۲۰۱۰)، جمع آوری گردید. نتایج نشان دادند که بین سبک دلبستگی ایمن با آشیانه خالی با (۰۱/۰>p، ۴۴۸/۰-)، بین هدف با آشیانه خالی با (۰۱/۰>p، ۳۸۶/۰-) و بین معنا با آشیانه خالی با (۰۱/۰>p، ۳۶۴/۰-) رابطه منفی و معنی داری وجود دارد. بین سبک دلبستگی اجتنابی با آشیانه خالی با (۰۱/۰>p، ۴۹۴/۰) ، بین هدف با آشیانه خالی با (۰۱/۰>p، ۳۱۸/۰ ) رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد. یافته های این پژوهش نشان داد که سبک دلبستگی ایمن در کنار هدفمندی و معنای زندگی، نقش حفاظتی مهمی در کاهش احساس فقدان، تنهایی و آشفتگی هیجانی والدین ایفا می کند و زمینه سازگاری مطلوب تر با این مرحله می شود.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ، هدف ، ایجاد معنا ، آشیانه خالی