تبیین نقش تعامل والد–معلم در رابطه بین سبک های فرزندپروری و رشد هیجانی–اجتماعی کودکان

رشد هیجانی و اجتماعی کودکان یکی از مهم ترین شاخص های سلامت روانی، سازگاری اجتماعی و موفقیت آنان در محیط مدرسه محسوب می شود. اگرچه خانواده نخستین بستر شکل گیری الگوهای هیجانی و اجتماعی کودک است، تداوم و تقویت این فرایند در محیط مدرسه تا حد زیادی به کیفیت ارتباط میان خانواده و مدرسه وابسته است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش تعامل والد–معلم در رابطه بین سبک های فرزندپروری و رشد هیجانی–اجتماعی کودکان انجام شده است. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای نظریه بوم شناختی برونفن برنر، نظریه دلبستگی و دیدگاه بامریند درباره سبک های فرزندپروری تدوین شده است. در مدل پیشنهادی، سبک های فرزندپروری به عنوان متغیر مستقل، تعامل والد–معلم به عنوان متغیر میانجی و رشد هیجانی–اجتماعی کودکان به عنوان متغیر وابسته در نظر گرفته شده اند. داده های پژوهش با استفاده از ابزارهای استاندارد سنجش متغیرهای مورد مطالعه گردآوری و با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته های مدل نشان داد که تعامل والد–معلم اثر مثبت و معناداری بر رشد هیجانی–اجتماعی کودکان دارد (β=۰.۵۰۲، T=۷.۹۸۵، P<۰.۰۰۱). این یافته نشان می دهد افزایش کیفیت ارتباط، همکاری، تبادل اطلاعات و هماهنگی میان والدین و معلمان می تواند با ارتقای توانایی های هیجانی و اجتماعی کودکان همراه باشد. از منظر نظری، تعامل والد–معلم به عنوان پیوندی میان دو نظام اجتماعی اصلی زندگی کودک، امکان انتقال هماهنگ انتظارات، ارزش ها و راهبردهای تربیتی از خانه به مدرسه را فراهم می سازد. بنابراین، تقویت ارتباط مشارکت محور میان والدین و معلمان می تواند به عنوان یکی از سازوکارهای مهم حمایت از رشد همه جانبه کودکان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، تعامل والد–معلم ، رشد هیجانی ، رشد اجتماعی ، کودکان ، مدل معادلات ساختاری