بررسی نقش احساس تعلق به مدرسه، کیفیت روابط معلم - دانش آموز و خودتنظیمی هیجانی در پیش بینی مشارکت تحصیلی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش احساس تعلق به مدرسه، کیفیت روابط معلم دانش آموز و خودتنظیمی هیجانی در پیش بینی مشارکت تحصیلی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان است. این پژوهش با تاکید بر رویکردی یکپارچه، تلاش می کند نشان دهد که چگونه عوامل عاطفی، ارتباطی و فردی می توانند در شکل گیری تجربه مثبت دانش آموز از مدرسه و بهبود عملکرد اجتماعی و تحصیلی وی نقش داشته باشند.پژوهش حاضر از نوع مروری تحلیلی است که با بررسی و تحلیل یافته های پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط با احساس تعلق به مدرسه، روابط معلم دانش آموز، خودتنظیمی هیجانی، مشارکت تحصیلی و سازگاری اجتماعی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان داده است که احساس تعلق به مدرسه از طریق ایجاد احساس امنیت، پذیرش و ارزشمندی، زمینه افزایش مشارکت دانش آموز در فعالیت های آموزشی و اجتماعی را فراهم می کند. همچنین، کیفیت مطلوب رابطه معلم دانش آموز با افزایش اعتماد، حمایت عاطفی، انگیزش و تعامل مثبت، می تواند مشارکت تحصیلی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان را تقویت کند. از سوی دیگر، خودتنظیمی هیجانی به دانش آموزان کمک می کند هیجان های منفی خود را مدیریت کرده، در موقعیت های اجتماعی واکنش مناسب تری نشان دهند و با چالش های تحصیلی و بین فردی سازگار شوند. تحلیل یافته های مطالعات پیشین همچنین نشان می دهد که تعامل میان این سه مولفه، تاثیر بیشتری نسبت به بررسی جداگانه هر یک بر مشارکت تحصیلی و سازگاری اجتماعی دارد.بر اساس یافته های پژوهش، مشارکت تحصیلی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان صرفا حاصل توانایی های شناختی یا آموزشی نیست، بلکه تحت تاثیر کیفیت محیط عاطفی و اجتماعی مدرسه نیز قرار دارد. بنابراین، ایجاد محیطی حمایتگر، تقویت روابط مثبت معلم و دانش آموز و آموزش مهارت های خودتنظیمی هیجانی می تواند به عنوان راهبردی موثر برای افزایش مشارکت تحصیلی، بهبود سازگاری اجتماعی و ارتقای تجربه کلی دانش آموزان از مدرسه مورد توجه برنامه ریزان آموزشی، معلمان و مشاوران مدارس قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق به مدرسه ، رابطه معلم دانش آموز ، خودتنظیمی هیجانی ، مشارکت تحصیلی ، سازگاری اجتماعی ، دانش آموزان