آسیب های فرهنگی دانش آموزان با آموزش ورزش با کاربرد هوش مصنوعی

ورزش در فرهنگ های مختلف فراتر از یک فعالیت جسمانی، بستری برای انتقال ارزش ها، هویت سازی، تعاملات اجتماعی و پرورش منش های اخلاقی است. با ورود هوش مصنوعی به آموزش ورزش دانش آموزان، فرصت های بی سابقه ای برای بهبود تکنیک ها و شخصی سازی تمرینات ایجاد شده است، اما در کنار این مزایا، آسیب های فرهنگی پنهانی نیز وجود دارد که کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله با رویکردی انتقادی و تحلیلی، به بررسی آسیب های فرهنگی ناشی از کاربرد هوش مصنوعی در آموزش ورزش دانش آموزان می پردازد. چارچوب نظری پژوهش بر اساس نظریه های انتقادی فناوری، فرهنگ پذیری ورزشی و نظریه کالایی سازی بدنی شکل گرفته است. یافته ها در هفت محور اصلی طبقه بندی می شود: ۱) زوال بازی های بومی و سنتی در سایه استانداردسازی دیجیتال، ۲) کالایی شدن بدن و مهارت های ورزشی، ۳) تضعیف منش های اخلاقی و ارزش های تربیتی ورزش، ۴) کاهش تعاملات انسانی و تضعیف سرمایه اجتماعی، ۵) انتقال فرهنگی یک سویه و امپریالیسم ورزشی، ۶) شکاف فرهنگی و نابرابری دیجیتال، و ۷) بحران هویت در تقاطع سنت و فناوری. تحلیل نشان می دهد که کاربرد بدون تامل هوش مصنوعی در آموزش ورزش می تواند به فرسایش تدریجی فرهنگ ورزشی بومی، تضعیف نقش تربیتی مربیان و کاهش غنای تجربی ورزش در نزد دانش آموزان منجر شود. نتیجه گیری می شود که برای بهره گیری از مزایای هوش مصنوعی بدون آسیب های فرهنگی، نیاز به رویکردی بومی گرا، مشارکتی و متوازن است که در آن فناوری در خدمت ارزش های فرهنگی ورزش قرار گیرد، نه جایگزین آن

کلیدواژه ها:

آسیب های فرهنگی ، هوش مصنوعی ، آموزش ورزش ، دانش آموزان ، بازی های بومی ، کالایی سازی ، هویت فرهنگی ، امپریالیسم ورزشی