بررسی اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد راه حل محور بر سازگاری و خودکارآمدی دانش آموزان پسر دوره متوسطه اول شهر بابل

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد راه حل محور بر سازگاری و خودکارآمدی دانش آموزان پسر دوره متوسطه اول شهر بابل انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس از آزمون با گروه کنترل غیر همسان می باشد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر دوره متوسطه اول شهر بابل به تعداد ۲۵۶۸ نفر بود. با توجه به روش پژوهش ۳۰ نفر از دانش آموزان به شیوه در دسترس بعنوان نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفی در یک گروه آزمایشی و یک گروه کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) گمارده شدند. ابزار پژوهش در این مطالعه، پرسشنامه های سازگاری اجتماعی دانش آموزان سینها و سینگ (۱۹۹۳) و خودکارآمدی کودک و نوجوان بندورا (۲۰۰۱) بود. پرسشنامه ها جهت پیش آزمون بین افراد نمونه اجرا شد. در ادامه افراد گروه آزمایش تحت آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد راه حل محور طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای قرار گرفت و گروه کنترل هیچ گونه آموزشی دریافت نکرد. پس از اتمام دوره آموزشی، پرسشنامه ها مجددا در هر دو گروه توزیع و پس آزمون اجرا شد. جهت بررسی فرضیه های پژوهش از تحلیل کوواریانس تک متغیره و چند متغیره استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از برنامه نرم افزار آماری SPSS۲۵ استفاده گردید. نتایج نشان داد آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد راه حل محور بر سازگاری و خودکارآمدی دانش آموزان پسر دوره متوسطه اول شهر بابل اثربخش بود (۰۵/۰>P). بنابراین از آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد راه حل محور برای افزایش سازگاری و خودکارآمدی دانش آموزان می توان استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

آموزش گروهی راه حل محور ، سازگاری ، خودکارآمدی ، دانش آموزان پسر