نقش حمایت های نهادی در ارتقای تاب آوری اجتماعی زنان سرپرست خانوار در مناطق کم برخوردار خوزستان

تاب آوری اجتماعی یکی از مولفه های کلیدی برای سازگاری زنان سرپرست خانوار با فشارهای اقتصادی، اجتماعی و روانی در مناطق کم برخوردار استان خوزستان است. این زنان به دلیل مسئولیت های چندگانه، محدودیت های ساختاری و کمبود فرصت های اقتصادی، بیش از سایر گروه ها در معرض آسیب پذیری قرار دارند و نیازمند حمایت های پایدار و هدفمند هستند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش حمایت های نهادی در ارتقای تاب آوری اجتماعی زنان سرپرست خانوار انجام شد. روش تحقیق کیفی–تحلیلی بوده و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با زنان سرپرست خانوار و کارشناسان نهادهای حمایتی گردآوری شد. داده ها با رویکرد تحلیل مضمون بررسی و مضامین محوری استخراج گردید. یافته ها نشان داد که حمایت نهادی- شامل خدمات کمیته امداد، سازمان بهزیستی، خیریه ها و شوراهای محلی- در تقویت سرمایه اجتماعی، افزایش مشارکت اجتماعی و ارتقای توانمندسازی اقتصادی-اجتماعی زنان نقش موثر و تعیین کننده دارد. این حمایت ها به زنان کمک می کند تا شبکه های ارتباطی خود را گسترش دهند، در فعالیت های اجتماعی مشارکت بیشتری داشته باشند و توانایی مدیریت بحران های اقتصادی و خانوادگی را افزایش دهند. با این حال، چالش هایی همچون الزام به انتخاب تنها یک نهاد حمایتی، ناکافی بودن حمایت های مالی، کم اثر بودن وام های اشتغال زایی و نبود برنامه های توانمندسازی پایدار، مانع تبدیل این حمایت ها به تاب آوری بلندمدت می شود. نتایج پژوهش نشان می دهد که اصلاح ساختار حمایتی، افزایش کفایت مالی، توسعه برنامه های اشتغال زایی و تقویت همکاری میان نهادهای مختلف می تواند تاب آوری اجتماعی زنان سرپرست خانوار را به طور چشمگیری ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری اجتماعی ، حمایت نهادی ، زنان سرپرست خانوار ، توانمندسازی ، مناطق کم برخوردار