اثربخشی آموزش درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر همجوشی شناختی و تنظیم شناختی هیجان فراگیران دارای اختلال یادگیری ریاضی دانش آموزان پایه چهارم شهر مهاباد

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر همجوشی شناختی و تنظیم شناختی هیجان دانش آموزان پایه چهارم دارای اختلال یادگیری ریاضی شهر مهاباد انجام شد. طرح پژوهش نیمه تجربی و از نوع پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری را دانش آموزان پایه چهارم دارای اختلال یادگیری ریاضی تشکیل دادند که از میان آنان ۶۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۶۰ دقیقه ای آموزش درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد، اما گروه کنترل مداخله ای نداشت. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه همجوشی شناختی گیلاندرز و همکاران (۲۰۱۰) و پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی، گرایچ و اسپینهاون (۲۰۰۲) استفاده شد. داده ها با آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد این آموزش بر همجوشی شناختی و گسلش شناختی اثر معنادار دارد و موجب کاهش همجوشی شناختی و افزایش گسلش شناختی شد. همچنین، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر هر ۹ مولفه تنظیم شناختی هیجان نیز تاثیر معنادار داشت و باعث تقویت راهبردهای سازگارانه و کاهش راهبردهای ناسازگارانه شد. در نتیجه، این مداخله می تواند به عنوان روشی موثر برای بهبود فرایندهای شناختی و هیجانی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری ریاضی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، همجوشی شناختی ، تنظیم شناختی هیجان ، اختلال یادگیری ریاضی