اثربخشی بازی درمانی و موسیقی درمانی بر مولفه همدلی کودکان با ناتوانی ذهنی در شهر هشتگرد

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی بازی درمانی و موسیقی درمانی بر مولفه همدلی کودکان با ناتوانی ذهنی در شهر هشتگرد انجام شد. روش پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، کمی و به شیوه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه اجرا شد. جامعه آماری شامل کلیه کودکان با ناتوانی ذهنی تحت پوشش مراکز آموزشی و توانبخشی شهر هشتگرد در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. از میان این جامعه، ۳۰ کودک به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (بازی درمانی و موسیقی درمانی) و یک گروه گواه جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه مهارت های اجتماعی گرشام و الیوت (۱۹۹۰) بود که زیرمقیاس همدلی آن به عنوان متغیر وابسته مورد سنجش قرار گرفت. داده های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تحلیل شدند. یافته های حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که هر دو مداخله بازی درمانی و موسیقی درمانی منجر به بهبود معنی دار مولفه همدلی در کودکان با ناتوانی ذهنی در مرحله پس آزمون شدند. به عبارت دیگر، اعمال این دو روش درمانی توانسته است به طور معنی داری نمرات همدلی آزمودنی های گروه های آزمایش را نسبت به گروه گواه افزایش دهد. براساس نتایج به دست آمده، می توان نتیجه گرفت که بازی درمانی و موسیقی درمانی به عنوان دو روش مداخله ای کارآمد، قابلیت ارتقای مولفه همدلی را در کودکان با ناتوانی ذهنی دارا هستند. با توجه به محدودیت های ارتباطی و شناختی این کودکان، بهره گیری از این مداخلات غیرکلامی و فعال در برنامه های توانبخشی و آموزشی مراکز استثنایی هشتگرد برای بهبود تعاملات اجتماعی آنان پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، موسیقی درمانی ، همدلی ، ناتوانی ذهنی ، هشتگرد