وارسی ته مانده: از آفرینش نظریه تا نقد، تداوم و بازتفسیر در علوم انسانی

در تاریخ اندیشه انسانی، نظریه ها نه صرفا مجموعه ای از گزاره های انتزاعی، بلکه حاصل مواجه های پیچیده میان تجربه زیسته، خلاقیت فردی، حساسیت روانی، و شرایط فرهنگی- تاریخی اند. هر نظریه پرداز در لحظه آفرینش، چیزی را می سازد که پیش از آن به همان صورت وجود نداشته است؛ با این حال، سرنوشت این آفرینش ها پس از مرگ یا غیاب خالق، به دست وارثان، مفسران، منتقدان و گاه مصادره کنندگان سپرده می شود. این مقاله با تمرکز بر مفهوم یا باقیماندهای که از اندیشه ها، شخصیت ها و مکاتب علمی برجای می ماند، می کوشد » ته مانده « مناسبات میان آفرینش نخستین و بازخوانی های بعدی را در علوم انسانی بررسی کند. در این نوشتار، ابتدا سرچشمه های تولید اندیشه نزد افراد خلاق و نظریه پرداز تحلیل میشود. سپس نشان داده می شود که چگونه وارثان فکری، گاه با احترام و گاه با میل به تصاحب،نظریه های پیشینیان را بازسازی یا دگرگون میکنند. در ادامه، با اشاره به نمونه برجسته فروید ومکاتب پسافرویدی، مسئله تداوم و گسست در تاریخ روانکاوی بررسی می شود. مقاله همچنین بر نقش شخصیت در قضاوت علمی، تاثیر حسادت و رقابت در حیات فکری، و ضرورت اخلاقی احترام به آفرینش نخستین تاکید دارد. استدلال اصلی آن است که فهم درست از تاریخ علوم انسانی. »مستلزم تمایز میان مصادره « و » نقد « و نیز میان ،» تاویل « و » آفرینش « ، است.

کلیدواژه ها:

آفرینش نظریه ، تهمانده ، وارثان فکری ، روانکاوی ، فروید ، تاویل ، مصادره ، نقد علمی ، حسادت ، شخصیت