اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر افکار خودآیند منفی و نگرش های ناکارآمد در دانشجویان شاغل دارای علائم افسردگی

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر افکار خودآیند منفی و نگرش های ناکارآمد در دانشجویان شاغل دارای علائم افسردگی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان شاغل دارای علائم افسردگی شهر بوشهر در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر از دانشجویان واجد شرایط بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند؛ به طوری که هر گروه شامل ۱۵ نفر بود. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان شناختی رفتاری را دریافت کرد و گروه کنترل در این مدت مداخله روان شناختی منظمی دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه افکار خودآیند منفی هولون و کندال و مقیاس نگرش های ناکارآمد وایسمن و بک گردآوری شد. داده های پژوهش با استفاده از شاخص های آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، درمان شناختی رفتاری موجب کاهش معنادار افکار خودآیند منفی و نگرش های ناکارآمد در دانشجویان شاغل دارای علائم افسردگی شد. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که درمان شناختی رفتاری با تاکید بر شناسایی افکار منفی، اصلاح خطاهای شناختی، بازسازی شناختی، فعال سازی رفتاری و اصلاح باورهای ناکارآمد، رویکردی موثر برای کاهش آسیب پذیری شناختی در دانشجویان شاغل دارای علائم افسردگی است.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، افکار خودآیند منفی ، نگرش های ناکارآمد ، علائم افسردگی