اثربخشی درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما بر نشانگان استرس پس از سانحه و دشواری تنظیم هیجان در نوجوانان بی سرپرست

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما بر نشانگان استرس پس از سانحه و دشواری تنظیم هیجان در نوجوانان بی سرپرست انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان بی سرپرست ۱۲ تا ۱۸ ساله ساکن یا مراجعه کننده به مراکز نگهداری، مراکز حمایتی و مراکز خدمات روان شناختی و مددکاری شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر از نوجوانان واجد شرایط بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما را دریافت کرد و گروه کنترل در این مدت مداخله روان شناختی منظمی دریافت نکرد. داده ها با استفاده از مقیاس نشانگان استرس پس از سانحه کودکان و نوجوانان و مقیاس دشواری در تنظیم هیجان گراتز و رومر گردآوری و با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما موجب کاهش معنادار نشانگان استرس پس از سانحه و دشواری تنظیم هیجان در نوجوانان بی سرپرست شد. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که این درمان با آموزش روانی، آرام سازی، تنظیم هیجان، بازسازی شناختی، پردازش تدریجی خاطره تروما و تقویت احساس ایمنی، رویکردی موثر برای کاهش پیامدهای روان شناختی تروما در نوجوانان بی سرپرست است.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما ، استرس پس از سانحه ، دشواری تنظیم هیجان ، نوجوانان بی سرپرست