بررسی مقایسه ای خودکارآمدی دانش آموزان در کلاس های چندپایه در مقایسه با کلاس های تک پایه

کلاس های چندپایه، به عنوان یک ضرورت در نظام های آموزشی روستایی و مناطق کم جمعیت، همواره موضوع بحث های علمی پیرامون کیفیت یادگیری بوده اند. یکی از سازه های کلیدی در موفقیت تحصیلی، «خودکارآمدی» است که به باور فرد به توانایی های خود برای سازماندهی و اجرای مسیرهای عملی مورد نیاز جهت رسیدن به اهداف اشاره دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی مقایسه ای خودکارآمدی دانش آموزان در کلاس های چندپایه در مقایسه با کلاس های تک پایه انجام شده است. یافته های حاصل از تحلیل منابع نشان می دهد که کلاس های چندپایه به دلیل فراهم کردن فرصت های تعامل عمودی، یادگیری همیار و استقلال بیشتر دانش آموزان، پتانسیل منحصربه فردی برای ارتقای خودکارآمدی دارند. در حالی که کلاس های تک پایه به دلیل ساختار منظم و دسترسی مستقیم تر به معلم، ممکن است احساس امنیت بیشتری ایجاد کنند، اما کلاس های چندپایه دانش آموزان را با چالش های شناختی مواجه می سازند که در صورت هدایت صحیح معلم، منجر به خودکارآمدی بالاتر در حل مسئله و مسئولیت پذیری فردی می گردد. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که تفاوت معناداری در خودکارآمدی میان این دو نوع کلاس وجود دارد که تا حد زیادی به مهارت های مدیریت کلاس توسط معلم و استفاده از راهبردهای یادگیری مشارکتی وابسته است. در نهایت، این مقاله پیشنهاد می کند که با تغییر رویکرد از «چندپایه به عنوان یک کاستی» به «چندپایه به عنوان یک فرصت یادگیری»، می توان بسترهای لازم برای تقویت خودباوری دانش آموزان در مناطق کمتر برخوردار را فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، کلاس چندپایه ، یادگیری مشارکتی ، آموزش ابتدایی ، عدالت آموزشی