اثربخشی طرحواره درمانی بر دلزدگی زناشویی و ناامیدی زناشویی در زنان متقاضی طلاق

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر دلزدگی زناشویی و ناامیدی زناشویی در زنان متقاضی طلاق انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده، کلینیک های روان شناسی و مراکز خدمات سلامت روان شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر از زنان واجد شرایط بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای طرحواره درمانی را دریافت کرد و گروه کنترل در این مدت مداخله روان شناختی منظمی دریافت نکرد. داده ها با استفاده از مقیاس دلزدگی زناشویی پاینز و مقیاس ناامیدی بک گردآوری و با تحلیل کوواریانس بررسی شدند. نتایج نشان داد طرحواره درمانی موجب کاهش معنادار دلزدگی زناشویی و ناامیدی زناشویی در زنان متقاضی طلاق شد. بنابراین، طرحواره درمانی با تمرکز بر شناسایی طرحواره های ناسازگار اولیه، تعدیل سبک های مقابله ای ناکارآمد و تقویت بزرگسال سالم، رویکردی موثر برای کاهش فرسودگی رابطه ای، تعدیل نگرش ناامیدانه نسبت به آینده زندگی مشترک و کمک به تصمیم گیری سالم تر در زنان متقاضی طلاق است.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، دلزدگی زناشویی ، ناامیدی زناشویی ، زنان متقاضی طلاق