اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر احساس تنهایی و حساسیت به طرد در دانشجویان دارای فرسودگی تحصیلی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر احساس تنهایی و حساسیت به طرد در دانشجویان دارای فرسودگی تحصیلی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دارای فرسودگی تحصیلی شهر رشت در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر از دانشجویان واجد شرایط بود که پس از کسب نمره ۴۵ و بالاتر در پرسشنامه فرسودگی تحصیلی برسو، سالانووا و شوفلی، به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از مقیاس احساس تنهایی راسل و پرسشنامه حساسیت به طرد بزرگسالان داونی و فلدمن گردآوری و با تحلیل کوواریانس بررسی شدند. نتایج نشان داد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب کاهش معنادار احساس تنهایی و حساسیت به طرد در دانشجویان دارای فرسودگی تحصیلی شد. بنابراین، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد رویکردی موثر برای کاهش انزوای روان شناختی، کاهش ترس از طرد و بهبود سازگاری روانی اجتماعی دانشجویان دارای فرسودگی تحصیلی است.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، احساس تنهایی ، حساسیت به طرد ، فرسودگی تحصیلی