اثر اضطراب گفتاری بر حافظه کاری و پیامدهای خواندن در دانش آموزان دارای لکنت و اختلال یادگیری

اضطراب گفتاری به عنوان یکی از شایع ترین موانع روانی در فرآیند ارتباط کلامی، تاثیرات عمیقی بر عملکردهای شناختی از جمله حافظه کاری و مهارت های خواندن دارد. این تاثیر در جمعیت دانش آموزان دارای لکنت و اختلال یادگیری مضاعف و پیچیده تر می شود، زیرا این دو گروه به طور همزمان با چالش های تولید گفتار و پردازش نوشتاری مواجه هستند. پژوهش حاضر با روش مروری کتابخانه ای و با هدف بررسی اثر اضطراب گفتاری بر مولفه های حافظه کاری (حلقه واج شناختی، دستگاه اجرایی مرکزی و صفحه دیداری فضایی) و پیامدهای ناشی از آن بر درک مطلب و روانی خواندن در دانش آموزان دارای لکنت و اختلال یادگیری انجام شده است. یافته های حاصل از مطالعات پیشین نشان می دهد که اضطراب گفتاری ظرفیت حلقه واج شناختی را کاهش می دهد و از این طریق رمزگردانی آوایی متون را مختل می سازد. همچنین تداخل اضطراب با دستگاه اجرایی مرکزی، توجه پایدار و بازداری پاسخ را دچار نقص می کند که خود منجر به افزایش خطاهای خواندن می شود. در دانش آموزان دارای لکنت، صفحه دیداری فضایی برای جبران ضعف واج شناختی بیش فعال می شود اما کارایی لازم را ندارد. در گروه دارای اختلال یادگیری همراه با اضطراب گفتاری، الگوی خطاهای خواندن عمدتا از نوع اشتقاقی و جایگزینی معنایی است. اثر متقابل لکنت و اختلال یادگیری، بازیابی از حافظه بلندمدت را با کندی و نادرستی همراه می سازد. در پایان راهبردهایی مانند کاهش اضطراب از طریق شرطی زدایی سیستماتیک و آموزش خودگویی مثبت ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

اضطراب گفتاری ، حافظه کاری ، لکنت ، اختلال یادگیری ، درک مطلب خواندن