موانع فرهنگی و اجتماعی آموزش فراگیر در ایران

آموزش فراگیر به عنوان یکی از الزامات عدالت آموزشی، تنها در بستری قابل تحقق است که ساختارهای فرهنگی و اجتماعی پذیرای تنوع یادگیرندگان باشند. در ایران، با وجود تاکید اسناد بالا دستی بر توسعه آموزش فراگیر، مجموعهای از موانع اجتماعی و فرهنگی مانع از تحقق کامل آن شده اند. این مقاله با رویکردی تحلیلی به واکاوی مهم ترین موانع میپردازد؛ از جمله سلطه نگرش های توان محور، انگزنی مرتبط با تفاوت های جسمی و شناختی، ضعف سواد میان فرهنگی معلمان، فشار خانوادهها برای حفظ رتبه و شان مدرسه، بازنمایی ناقص رسانه ای و کمرنگ بودن مشارکت نهادهای مدنی. یافته ها نشان میدهد که چالش اصلی، شکاف میان گفتمان رسمی آموزش فراگیر و تجربه زیسته مدرسه است. بر این اساس، گذار به نظام آموزشی فراگیر نیازمند دگرگونی فرهنگی، تقویت آگاهی اجتماعی و ایجاد سازوکارهای حمایتی در سطح جامعه و مدرسه است؛ تحولاتی که بدون همراهی خانواده ها، رسانه ها و نهادهای مدنی امکان پذیر نخواهد بود.

کلیدواژه ها:

موانع فرهنگی ، آموزش فراگیر ، موانع اجتماعی آموزش