بررسی کارآمدی بازی درمانی رفتاری - شناختی بر کاهش نشانه های پرخاشگری کودکان پسر ۱۱-۸ ساله مبتلا به اختلال نافرمانی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی بازی درمانی شناختی–رفتاری بر کاهش پرخاشگری کودکان ۸ تا ۱۱ ساله مبتلا به اختلال نافرمانی بود. روش پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کودکان پسر ۸ تا ۱۱ ساله ساکن مراکز نگهداری سازمان بهزیستی شهر زاهدان بود که در سال ۱۴۰۵ پژوهش در این مراکز نگهداری می شدند. از میان آنان، ۲۰ کودک مبتلا به اختلال نافرمانی به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۰ نفر) جایگزین شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه علائم مرضی کودکان و سیاهه پرخاشگری استفاده شد. گروه آزمایش در ۱۰ جلسه بازی درمانی شناختی–رفتاری شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از روش های آماری مناسب مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که بازی درمانی شناختی–رفتاری موجب کاهش معنادار میزان پرخاشگری کودکان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل در مرحله پس آزمون شد. همچنین بررسی مولفه های پرخاشگری نشان داد که این مداخله در کاهش رفتارهایی نظیر خشم، جر و بحث با بزرگسالان، قشقرق، زورگویی و پرخاشگری جسمانی موثر بوده است. بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که بازی درمانی شناختی–رفتاری به عنوان یک رویکرد مداخله ای موثر می تواند در کاهش رفتارهای پرخاشگرانه کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی شناختی–رفتاری ، پرخاشگری ، اختلال نافرمانی ، کودکان ، مراکز بهزیستی