اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر احساس تنهایی و حساسیت به طرد در نوجوانان دختر دارای افسردگی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر احساس تنهایی و حساسیت به طرد در نوجوانان دختر دارای افسردگی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان دختر دارای افسردگی شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر از نوجوانان دختر واجد شرایط بود که پس از کسب نمره ۱۹ و بالاتر در پرسشنامه افسردگی کودکان و نوجوانان کواکس، به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از مقیاس احساس تنهایی راسل و پرسشنامه حساسیت به طرد کودکان و نوجوانان گردآوری و با تحلیل کوواریانس بررسی شدند. نتایج نشان داد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب کاهش معنادار احساس تنهایی و حساسیت به طرد شد. بنابراین، این درمان رویکردی موثر برای بهبود مشکلات بین فردی و هیجانی نوجوانان دختر دارای افسردگی است.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، احساس تنهایی ، حساسیت به طرد ، افسردگی