تحلیل روان شناختی پیوند تئاتر، دراماتورژی و روایت درمانی

هدف پژوهش حاضر، تحلیل پیوندهای روان شناختی میان فرآیند دراماتورژی و روایت درمانی با رویکرد مرور نظام مند منابع علمی میان رشته ای است. با بررسی و تحلیل منابع فارسی و لاتین معتبر در حوزه های روان شناسی روایت، روایت درمانی، روان درام، تئاتردرمانی و نظریه های دراماتورژی، نشان داده شد که روایت پردازی و اجرا دو سازوکار مکمل در بازسازی هویت و تحول تجربه های انسانی به شمار می آیند. یافته ها حاکی از آن است که انسان ها با سازمان دهی رویدادها در قالب داستان زندگی، به معنا و انسجام هویتی دست می یابند و روایت های محدودکننده می توانند سرچشمه بسیاری از مشکلات روان شناختی باشند. دراماتورژی و اجرای نمایشی با تجسم روایت در قالب بدن، نقش آفرینی و بازسازی موقعیت ها، امکان فاصله گذاری روان شناختی و کشف معناهای تازه را فراهم می سازند. روان درام و تئاتردرمانی نیز با تاکید بر نقش بدن و حضور اجتماعی، فرآیند درمان را تعمیق می بخشند. تحلیل یکپارچه نتایج حاکی از آن است که ترکیب رویکردهای روایت محور و نمایشی می تواند چارچوبی نوآورانه برای فهم و تحول تجربه انسانی و بازسازی هویت خلق کند. توسعه مطالعات تجربی و ابزارهای سنجش تخصصی این پیوند می تواند گامی مهم در ارتقای پژوهش های میان رشته ای باشد.

کلیدواژه ها:

روایت درمانی ، دراماتورژی ، روان درام ، تئاتردرمانی ، هویت روایی ، فاصله گذاری روان شناختی