نقش فضای سبز و زیرساخت های سبز در توسعه پایدار شهری

رشد سریع شهرنشینی و افزایش جمعیت شهری، فشار قابل توجهی بر منابع طبیعی، محیط زیست و زیرساخت های شهری وارد کرده است. گسترش ساخت وساز، کاهش اراضی طبیعی، افزایش آلودگی هوا، تغییر الگوی بارش، ایجاد جزایر حرارتی و افزایش مصرف انرژی از جمله پیامدهای توسعه نامتوازن شهری به شمار می روند. در چنین شرایطی، استفاده از فضای سبز و توسعه زیرساخت های سبز به عنوان یکی از راهکارهای مهم دستیابی به توسعه پایدار شهری مورد توجه قرار گرفته است. فضای سبز شهری شامل پارک ها، بوستان ها، باغ ها، کمربندهای سبز، درختان خیابانی و سایر پوشش های گیاهی است و زیرساخت سبز نیز شبکه ای برنامه ریزی شده از عناصر طبیعی و نیمه طبیعی محسوب می شود که با هدف ارائه خدمات اکولوژیک، اجتماعی و اقتصادی در ساختار شهر ایجاد می شود. این زیرساخت ها علاوه بر افزایش کیفیت محیط زیست شهری، در کاهش آلودگی هوا، کنترل رواناب های سطحی، کاهش دمای محیط، حفظ تنوع زیستی، بهبود سلامت جسمی و روانی شهروندان و افزایش کیفیت زندگی نقش دارند. همچنین طراحی صحیح زیرساخت های سبز می تواند هزینه های برخی زیرساخت های سنتی را کاهش داده و تاب آوری شهرها را در برابر تغییرات اقلیمی افزایش دهد. مقاله حاضر با هدف بررسی نقش فضای سبز و زیرساخت های سبز در توسعه پایدار شهری، به بررسی مفاهیم، کارکردها، مزایا، چالش ها و راهکارهای توسعه این زیرساخت ها می پردازد .

کلیدواژه ها:

فضای سبز شهری ، زیرساخت سبز ، توسعه پایدار ، شهر پایدار ، محیط زیست شهری.