بررسی همکاری و تعامل مدیریت شهری با مراکز علمی و دانشگاهی

امروزه دانشگاه ها، علاوه بر رسالت اصلی خود که آموزش عالی و تربیت نیروی متخصص و متفکر برای جامعه است،نقشی کلیدی در شهرها و توسعه آنها ایفا می کنند. این توسعه ابعاد کلانی چون اصلاحات اجتماعی سیاسی تا رویکردهای اقتصادی را در برمی گیرد ولی به طور خاص بر کالبد منطقه اطراف خود و زندگی جاری در آن تاثیرگذار می گذارند. همکاری دانشگاه ها و مدیریت شهری زمینه ساز توسعه پایدار شهری است و بر اساس شاخص های مختلفی مانند شهرهای پویا، شهرهای جهانی، شهرهای برتر، شهر زیست پذیر، شهر خلاق، کیفیت زندگی و رقابت پذیری ، شهرها علیرغم برخورداری از پتانسیل و توانمندی لازم، جایگاهی شایسته و درخور کسب نکرده اند. این درحالی است که ظرفیت سرمایه های انسانی، فکری و نمادی دانشگاهی و تعاملات موثر و ارتباط متقابل با حوزه مدیریت شهری، می تواند در ایجاد و ارتقاء شبکه شهرهای هوشمند و ارتباط خلاق آنها با شبکه های منطقه ای و جهانی موثر واقع شده و به توسعه ملی و محلی منجر شود. عدم ارتباط متقابل و فقدان تعامل اثر بخش بین دانشگاهها بعنوان مراکز علمی، با سازمان های عمومی مانند حوزه مدیریت شهری و شهرداریها ، منتج به کاهش بهره وری و کارآیی لازم در این حیطه شده است. در این تحقیق، از راهبرد روش شناسی تلفیقی و چندگانه استفاده شده است و این راهبرد روش شناسی، خود از چهار رویکرد اثبات گرایی، عمل گرایی، سازاگرایی و متقاعد سازی تشکیل شده که در این پژوهش چارچوب و الگوی تعامل برای تمهید، تسهیل و توسعه سیستماتیک و نظام مند میان مدیریت شهری با مراکز علمی و دانشگاهها ، رویکرد تلفیقی سوم و چهارم یعنی سازاگرایی مشارکتی و نظریه مرجع نیز نظریه تبادل اجتماعی در خصوص تعامل دو نهاد مدیریت شهری و مراکز تولید علم بوده است. نتایج این رویکردها ارائه الگوی دانش-شهر-گاه است و بخشهای مختلف از ذینفعان این نظریه هستند. در نتیجه آن چنانچه از راهبردهای راه انداز و پروژه های تکمیلی و اجرایی پیشنهاد شده در کنار این الگوی بیان شده بصورت عملیاتی استفاده شود، شاخص های ذکر شده در خصوص شهر بهبود یافته و جایگاه آن در رتبه بندی های شهری ایران بسیار ارتقا خواهد یافت.

کلیدواژه ها:

دانش شهر گاه ، مدیریت شهری ، تعامل شهرداری و دانشگاه ، الگوی تعامل علمی و اجتماعی