نقش توسعه مبتنی بر حمل ونقل همگانی (TOD) در دستیابی به حمل ونقل پایدار و کاهش وابستگی به خودروی شخصی: یک مطالعه مروری

رشد شهرنشینی و افزایش وابستگی به خودروی شخصی از چالش های اصلی برنامه ریزی شهری و حمل ونقل در دنیای معاصر است. توسعه مبتنی بر حمل ونقل همگانی (TOD) به عنوان رویکردی برای ادغام کاربری زمین و حمل ونقل، با هدف کاهش این وابستگی و ارتقای پایداری حمل ونقل شهری مطرح شده است. در این مقاله مروری، با استناد به نه مطالعه مروری و فرا-تحلیلی منتشرشده در نشریات معتبر بین المللی، نقش TOD در دستیابی به حمل ونقل پایدار و کاهش وابستگی به خودرو بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد ساکنان مناطق TOD به طور معنی داری بیشتر از حمل ونقل همگانی و شیوه های غیرموتوری، به ویژه در سفرهای کاری، استفاده می کنند، در حالی که اثر آن بر کاهش استفاده از خودرو در سفرهای غیرکاری و بر مالکیت خودرو محدودتر است. مطالعات طولی نشان می دهند این اثرات در طول زمان کندتر و ضعیف تر از تحلیل های مقطعی ظاهر می شوند. اثربخشی TOD به عواملی چون فرکانس و نوع سامانه حمل ونقل همگانی، زمان بندی سرمایه گذاری پیش از توسعه شهری، کیفیت دسترسی پذیری پیاده، و ادغام با خدمات حمل و نقل عمومی وابسته است. همچنین چالش های TOD در کشورهای در حال توسعه، از نظر نهادی و مالی، به طور قابل توجهی متفاوت از کشورهای توسعه یافته است. نتایج این مرور نشان می دهد TOD ابزاری موثر اما نه کامل برای کاهش وابستگی به خودرو است و ترکیب آن با سرمایه گذاری حمل ونقلی هدفمند، طراحی دسترسی پذیری محور، و راهبردهای تحرک اشتراکی می تواند اثربخشی آن را در دستیابی به حمل ونقل پایدار افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

توسعه مبتنی بر حمل ونقل همگانی (TOD) ، حمل ونقل پایدار ، وابستگی به خودرو ، دسترسی پذیری ، تحرک اشتراکی