تدوین چارچوب حقوقی قراردادهای پیمانکاری سبز در پروژه های عمرانی شهرداری با رویکرد توسعه پایدار

با افزایش دغدغه های زیست محیطی و ضرورت دستیابی به توسعه پایدار شهری، شهرداری ها به عنوان نهادهای متولی مدیریت شهری، نیازمند بازنگری در ابزارهای حقوقی خود هستند. یکی از این ابزارهای نوین، قراردادهای پیمانکاری سبز است که با تلفیق اصول زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی در چارچوب حقوقی پروژه ها، زمینه ساز گذار از الگوهای سنتی به مدل های پایدار می شود (عزیزی و همکاران، ۱۴۰۴؛ Clarke, ۲۰۰۱). پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از روش کتابخانه ای، به بررسی ابعاد حقوقی تدوین چارچوب قراردادهای سبز در پروژه های عمرانی شهرداری می پردازد. یافته های تحقیق نشان می دهد که استقرار این قراردادها ضمن کاهش مصرف منابع و آلودگی های زیست محیطی، از طریق کاهش هزینه چرخه عمر پروژه و افزایش تاب آوری شهری، به ایجاد ارزش اقتصادی بلندمدت منجر می شود. با این حال، موانع حقوقی و اجرایی متعددی از جمله نبود ضمانت اجراهای موثر، ضعف در شاخص های نظارتی و ابهام در مسئولیت های مدنی و کیفری پیمانکاران، فرآیند پیاده سازی این قراردادها را با چالش مواجه ساخته است (Jafari & Alipour, ۲۰۲۲). در پایان، الگوی پیشنهادی برای گنجاندن شروط زیست محیطی در قراردادهای شهرداری ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

قراردادهای پیمانکاری سبز ، توسعه پایدار شهری ، پروژه های عمرانی شهرداری ، مسئولیت مدنی ، ضمانت اجراهای زیست محیطی