روند نیاز انرژی گرمایشی و سرمایشی ساختمان های سنندج

تغییرات دمای هوا می تواند الگوی نیاز اقلیمی ساختمان ها به گرمایش و سرمایش را دگرگون سازد و پیامدهایی برای برنامه ریزی انرژی شهری داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی روند بلندمدت درجه روز گرمایش و سرمایش در شهر سنندج انجام شد. بدین منظور، داده های روزانه دمای ایستگاه سینوپتیک سنندج طی دوره پیوسته ۱۹۸۲–۲۰۲۴ بررسی شد. درجه روز گرمایش با دمای پایه ۱۸ درجه سلسیوس و درجه روز سرمایش با دمای پایه ۲۱ درجه سلسیوس محاسبه شد. برای تشخیص روند، با توجه به وجود خودهمبستگی مرتبه اول، از آزمون اصلاح شده من–کندال و برای تعیین آهنگ تغییرات از برآوردگر شیب سن استفاده شد. همچنین میانگین های ماهانه دو زیردوره ۱۹۸۲–۲۰۰۲ و ۲۰۰۳–۲۰۲۴ مقایسه شدند. نتایج نشان داد درجه روز گرمایش با شیب ۰۰/۱۱- درجه روز در سال و سطح معناداری کمتر از ۰۰۱/۰ کاهش یافته است. تغییر برآوردشده آن در کل دوره ۸۹/۴۶۱- درجه روز، معادل ۷۳/۱۹ درصد میانگین بلندمدت بود. در مقابل، درجه روز سرمایش با شیب ۷۴/۴ درجه روز در سال و سطح معناداری ۰۰۳/۰ افزایش یافت و تغییر کل آن به ۲۷/۱۹۹ درجه روز، معادل ۱۸/۳۳ درصد میانگین دوره رسید. مقایسه زیردوره ها نیز کاهش نیاز گرمایشی، به ویژه در زمستان و اوایل بهار، و افزایش نیاز سرمایشی در فاصله خرداد تا شهریور را نشان داد. بنابراین، با وجود تداوم غلبه نیاز گرمایشی در سنندج، سهم نسبی سرمایش رو به افزایش است. این یافته ها می تواند در بازنگری راهبردهای طراحی اقلیمی، عایق کاری، سایه اندازی و برنامه ریزی عرضه انرژی ساختمان های سنندج مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درجه روز گرمایش ، درجه روز سرمایش ، تقاضای اقلیمی انرژی ، تغییر اقلیم ، سنندج