ارائه یک چارچوب مفهومی برای مدیریت پروژه های بازگردانی زیرساخت های حمل ونقل با رویکرد بازگردانی سطح خدمت در شرایط بحران

زیرساخت های حمل ونقل از مهم ترین ارکان پایداری اقتصادی، اجتماعی و عملیاتی جوامع محسوب می شوند و هرگونه اختلال در عملکرد آن ها می تواند پیامدهای گسترده ای بر جابه جایی مسافر، حمل کالا، زنجیره تامین و عملیات امدادی داشته باشد. در شرایط بحران، چالش اصلی مدیریت پروژه صرفا بازسازی اجزای آسیب دیده نیست، بلکه بازگرداندن سریع و ایمن قابلیت ارائه خدمت به شبکه حمل ونقل است. با این حال، بسیاری از رویکردهای متعارف مدیریت پروژه همچنان موفقیت پروژه را عمدتا بر اساس تکمیل دامنه کار، رعایت زمان، هزینه و کیفیت ارزیابی می کنند؛ در حالی که این معیارها الزاما پاسخگوی نیازهای پروژه های بازگردانی زیرساخت های حیاتی نیستند. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی_مفهومی و بر پایه مرور ادبیات مدیریت پروژه، مدیریت بحران و تاب آوری زیرساخت، به بررسی ویژگی های متمایز پروژه های بازگردانی زیرساخت های حمل ونقل پرداخته و چارچوبی مفهومی برای مدیریت این پروژه ها ارائه می کند. در چارچوب پیشنهادی، معیار موفقیت پروژه از «تکمیل پروژه» به «دستیابی سریع به سطح قابل قبول و ایمن خدمت (Level of Service) و ارتقای تدریجی آن تا بازیابی کامل ظرفیت شبکه» تغییر می یابد. بر اساس این دیدگاه، مفاهیمی مانند برنامه ریزی ماموریت محور، بهره برداری مرحله ای، اولویت بندی اقدامات بر اساس تاثیر آن ها بر بازگردانی خدمت و مشارکت فعال بهره بردار در فرآیند تصمیم گیری به عنوان عناصر کلیدی مدیریت پروژه های بازگردانی معرفی می شوند. همچنین، به منظور پشتیبانی از تصمیم گیری مدیر پروژه، شاخص مفهومی اولویت بازگردانی خدمت (Recovery Priority Index - RPI) بر اساس معیارهایی شامل تاثیر بر بازگشت خدمت، زمان اجرا، سطح ایمنی و نیازمندی منابع پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت پروژه ، بازگردانی خدمت ، سطح خدمت(Level of Service) ، زیرساخت های حمل ونقل ، تاب آوری زیرساخت