بررسی تطبیقی نقش هماهنگی سازمانی بین معاونت ها و مناطق شهرداری در مدیریت پروژه های عمرانی کلان شهرها و شهرهای متوسط ایران(مطالعه موردی: تهران، اصفهان و رشت)

مدیریت پروژه های عمرانی شهرداری ها به دلیل تعدد واحدهای تخصصی، پراکندگی اختیار و وابستگی متقابل فعالیت ها، نیازمند سطح بالایی از هماهنگی سازمانی است. هدف این پژوهش، بررسی تطبیقی نقش هماهنگی میان معاونت های مرکزی و مناطق شهرداری در عملکرد پروژه های عمرانی شهرهای تهران، اصفهان و رشت بود. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی، همبستگی و پیمایشی است. جامعه آماری را مدیران و کارکنان مرتبط با پروژه های عمرانی در سه شهرداری تشکیل دادند و ۳۲۰ پرسشنامه با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای تحلیل شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ۴۵ گویه ای شامل ۲۵ گویه هماهنگی سازمانی و ۲۰ گویه عملکرد پروژه بود. روایی محتوایی ابزار با دو شاخص «نسبت روایی محتوا» و «شاخص روایی محتوا» و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ تایید شد؛ ضریب آلفا برای هماهنگی سازمانی ۸۹/۰ و برای عملکرد پروژه ۸۶/۰ به دست آمد. نتایج نشان داد میان هماهنگی سازمانی و عملکرد پروژه رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ ضریب همبستگی پیرسون ۰/۶۰ و سطح معناداری کمتر از ۰۰۱/۰ بود. تحلیل رگرسیون خطی نیز نشان داد هماهنگی سازمانی ۲/۳۶ درصد از تغییرات عملکرد پروژه را تبیین می کند؛ ضریب بتای استاندارد ۵۹۷/۰ و سطح معناداری کمتر از ۰۰۱/۰ بود. آزمون تحلیل واریانس یک طرفه تفاوت معنادار سه شهر را هم در هماهنگی سازمانی با آماره اف ۱۸/۲۱ و هم در عملکرد پروژه با آماره اف ۷۹/۱۵ تایید کرد؛ سطح معناداری هر دو آزمون کمتر از ۰۰۱/۰ بود. اصفهان بالاترین و رشت پایین ترین میانگین را در متغیرهای اصلی نشان دادند. بر اساس یافته ها، استقرار دفتر مدیریت پروژه یکپارچه، شفاف سازی مسئولیت ها، استانداردسازی فرایندهای بین بخشی و توسعه سامانه اطلاعاتی مشترک می تواند ظرفیت هماهنگی و عملکرد پروژه های عمرانی شهرداری ها را تقویت کند.

کلیدواژه ها:

هماهنگی سازمانی ، مدیریت پروژه های عمرانی ، شهرداری ، عملکرد پروژه ، ، حکمرانی شهری