کاربرد معماری تعاملی و ساختمان های تطبیق پذیر با اقلیم در طراحی مراکز فرهنگی کودکان

هدف این پژوهش، تبیین نقش معماری تعاملی و ساختمان های تطبیق پذیر با اقلیم در ارتقای خلاقیت، مشارکت، یادگیری معنادار و در نهایت شکل گیری هویت فرهنگی کودکان است. این مطالعه با رویکرد ترکیبی انجام شد؛ ابتدا در بخش کیفی، مصاحبه های عمیق با متخصصان طراحی فضاهای آموزشی و کارشناسان حوزه کودک انجام و الگوی اولیه استخراج گردید. سپس در بخش کمی، مدل نظری با استفاده از تحلیل عاملی تاییدی (CFA) و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) آزمون شد. نتایج نشان داد معماری تعاملی و ساختمان های تطبیق پذیر با اقلیم تاثیر مستقیم و معناداری بر خلاقیت و مشارکت کودکان دارند و این دو عامل، نقش میانجی موثر در تقویت یادگیری معنادار ایفا می کنند. همچنین مشخص شد که یادگیری معنادار بیشترین سهم را در تقویت هویت فرهنگی کودکان برعهده دارد. یافته ها بیانگر آن است که فضای آموزشی زمانی بیشترین اثربخشی را دارد که طراحی آن بر تعامل پذیری، تجربه چندحسی، بازی اکتشافی و ادغام هدفمند فناوری استوار باشد. بر اساس نتایج، طراحی فضاهای آموزشی کودک باید به عنوان یک اکوسیستم یکپارچه در نظر گرفته شود که در آن فضا، فناوری و تجربه یادگیری هم افزا عمل می کنند. افزون بر این، با استناد به ادبیات نظری حوزه روان شناسی محیطی، سازه «حس تعلق مکانی» به عنوان بسط مفهومی مدل پژوهش معرفی و آزمون تجربی آن به مطالعات آتی پیشنهاد شده است. در پایان، مجموعه ای از پیشنهادهای کاربردی برای طراحی فضاهای فرهنگ محور و توسعه پژوهش های آتی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

معماری تعاملی ، ساختمان های تطبیق پذیر با اقلیم ، یادگیری معنادار ، هویت فرهنگی ، حس تعلق مکانی