ارزیابی تاب آوری شبکه دسترسی خودروهای آتش نشانی در محلات پرتراکم شهر تهران با تاکید بر شناسایی گلوگاه های بحرانی

دسترسی سریع و مطمئن خودروهای آتش نشانی به محل حادثه، یکی از مولفه های اساسی ایمنی شهری است. در کلان شهر تهران، تراکم بالای فعالیت، محدودیت ظرفیت برخی معابر، تقاطع های پرتاخیر، توقف حاشیه ای و احتمال اختلال ناشی از مخاطرات طبیعی می تواند عملکرد شبکه دسترسی اضطراری را کاهش دهد. هدف پژوهش حاضر ارائه چارچوبی برای ارزیابی تاب آوری شبکه دسترسی خودروهای آتش نشانی و شناسایی گلوگاه هایی است که اختلال در آن ها بیشترین اثر را بر زمان دسترسی ایجاد می کند. روش پژوهش کاربردی و مبتنی بر تحلیل شبکه در محیط GIS است. در چارچوب پیشنهادی، علاوه بر مسیر بهینه، مسیرهای جایگزین، میزان وابستگی ایستگاه ها و مقاصد به قطعات شبکه، شدت تقاضای امدادی و سناریوهای اختلال بررسی می شود. مرور مطالعات پیشین مرتبط با تهران نشان می دهد که تحلیل شبکه برای تعیین حوزه خدمت ایستگاه ها ضروری است و پژوهش های جدید نیز بر اهمیت دسترسی چندمسیره و تاب آوری مسیرها تاکید دارند. در این مقاله یک شاخص ترکیبی تاب آوری دسترسی آتش نشانی پیشنهاد می شود که از زمان سفر، افزونگی مسیر، حساسیت به انسداد، تقاضای بالقوه و امکان مداخله تشکیل شده است. تاکید پژوهش بر آن است که نتایج عددی نهایی باید با داده های رسمی شبکه و ماموریت های سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری تهران کالیبره شوند؛ بنابراین اعداد فرضی یا نمونه در این متن به عنوان آمار رسمی تهران ارائه نشده اند. خروجی مورد انتظار، نقشه گلوگاه های بحرانی، رتبه بندی محلات و بسته ای از مداخلات کم هزینه و میان مدت برای افزایش تاب آوری دسترسی است.

کلیدواژه ها:

آتش نشانی ، تهران ، تاب آوری شبکه