مرز باریک تشویق و وابستگی در عصر هوش مصنوعی: بازطراحی انگیزش دانش آموزان

مقاله حاضر با هدف تبیین مرز باریک میان تشویق آموزشی و وابستگی دانش آموزان به ابزارهای هوش مصنوعی تدوین شده و می کوشد نشان دهد که چگونه بازخوردهای فوری، پاسخ های آماده و حمایت های هوشمند می توانند همزمان زمینه ساز افزایش انگیزش تحصیلی و کاهش خوداتکایی شناختی شوند. مسئله اصلی مقاله آن است که تشویق در محیط های یادگیری هوشمند، زمانی اثربخش خواهد بود که به جای تقویت اتکای بیرونی، تلاش، پرسشگری، خطاپذیری، تفکر مستقل و احساس توانمندی درونی دانش آموز را فعال کند. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. یافته های مقاله نشان می دهد که هوش مصنوعی در صورت استفاده سنجیده می تواند به شخصی سازی بازخورد، افزایش مشارکت یادگیرنده، کاهش اضطراب آموزشی و تقویت اعتمادبه نفس کمک کند، اما استفاده بی قاعده از آن احتمال وابستگی شناختی، کاهش تحمل دشواری، افت خلاقیت و جایگزینی کوشش ذهنی با دریافت پاسخ آماده را افزایش می دهد. نتیجه مقاله بیانگر آن است که بازطراحی انگیزش دانش آموزان در عصر هوش مصنوعی نیازمند نقش آفرینی آگاهانه معلم، خانواده و مدرسه در تنظیم سطح کمک، طراحی تکلیف های فرایندمحور، آموزش پرسشگری و ایجاد فرهنگ یادگیری مبتنی بر استقلال، مسئولیت پذیری و رشد تدریجی توانایی های فردی است.

کلیدواژه ها:

تشویق آموزشی ، وابستگی شناختی ، هوش مصنوعی ، انگیزش دانش آموزان ، خوداتکایی تحصیلی ، بازخورد هوشمند