مدل سازی روابط ساختاری بین تعهد سازمانی و مشارکت عملیاتی با شاخص های عملکرد ایمنی در آتش نشانی

پیشینهای پژوهش در حوزه مدیریت ایمنی نشان میدهد که وقوع حوادث در نهادهای عملیاتی، فقط عاملهای خطی و خطاهای انسانی وابسته نیست؛ بلکه از ساختارهای اجتماعی و سازمانی مدیریت ایمنی نیز تاثیر میپذیرد. مسئله اصلی مقاله حاضر از این منظر شکل میگیرد که رابطه ای پیوندی میان تعهد سازمانی مدیران، مشارکت پرسنل عملیاتی و شاخصهای عملکرد ایمنی در گردانهای آتش نشانی چگونه استقرار است و کدامیک از این عوامل، نقش موثرتری در بهبود عملکرد ایمنی دارد. هدف پژوهش، طراحی و «مدلسازی روابط ساختاری» میان متغیرهای مستقل یعنی تعهد سازمانی و مشارکت عملیاتی، و متغیر وابسته یعنی عملکرد ایمنی است تا مسیرهای تاثیرگذاری بهصورت منظم شناسایی شده و الولیتهای بهبود مشخص شوند. بدین منظور، پژوهش بر روش پیمایشی تکیه دارد و داده های مورد نیاز از طریق پرسشنامه های استاندارد که روایی و پایایی آنها تایید شده است، گردآوری میگردد. برای تحلیل داده ها، از چارچوب «مدلگیری معادله های ساختاری» استفاده میشود و روابط میان متغیرها در سطح آزمونهای آماری معنادار بررسی میگردد. یافته ها نشان میدهد که تعهد سازمانی مدیریت، به عنوان موثرترین عامل بر عملکرد ایمنی عمل میکند و مشارکت پرسنل عملیاتی بهعنوان متغیر حلقهای، این تاثیر را به سطح رفتارهای عملیاتی انتقال میدهد. راه حل پیشنهادی نووسان مقاله، بهینه سازی سازکارهای مشارکتی و تنظیم سازکارهای پاداشت رشتی متناسب با نیازهای عملیاتی است تا بهبود ایمنی در سطح پایدار توحید شود. این نتایجه، برای مدیران حوزه ایمنی و سازمانهای امدادی، امکان تدوین راهکارهای موثرتر در کاهش ریسکهای عملیاتی را فراهم میکند.

کلیدواژه ها:

عملکرد ایمنی ، تعهد سازمانی ، مشارکت عملیاتی ، آتش نشانی ، مدل سازی معادلات ساختاری.