کلاس درس تعاملی؛ راهکاری نوین برای تقویت مهارت های یادگیری و مشارکت دانش آموزان

استراتژی های مشارکتی و فعال اکنون بیش از هر زمان دیگری مورد اقبال نظام های آموزشی قرار گرفته اند. نتایج پژوهش ها نشان داده است که این استراتژی ها به بهبود توانایی تعامل، مهارت های ارتباطی، نشاط و شادمانی، پیشرفت کلی تحصیلی، تفکر انتقادی و یادگیری های عمیق کمک شایانی می نمایند. معلم در تدریس با عوامل مختلف و متعددی سروکار دارد، که کنترل مجموعه از آن ها ممکن است محیطی را به وجود آورد که یادگیری مطلوب و موثر در آن صورت گیرد. بدون شک عواملی همچون شخصیت معلم، زمینه های علمی و ویژگی های فردی شاگردان، اهمیت موضوع درس، قوانین و مقررات آموزشی بسیار محدود کننده می باشد و کنترل آن ها گاهی غیرممکن است. انتخاب روش تدریس یکی از مراحل مهم طراحی آموزشی است. معمولا معلم بعد از انتخاب هدف و محتوا و قبل از تعیین وسیله، باید خط مشی و روش تدریس مناسب خود را انتخاب کند؛ چون خط مشی معلم و روش تدریس او چگونگی فعالیت شاگردان را برای رسیدن به هدف های آموزشی مشخص می سازد. روش های تدریس فی نفسه خوب یا بد نیستند، بلکه نحوه و شرایط استفاده از آن روش ها موجب ضعف یا موفقیت تدریس می شود. همچنین، اجرای مستمر این استراتژی ها به کاهش خشونت و آسیب های ارتباطی کمک کرده است. شواهد قابل توجهی نشان می دهد که مدارسی که معلمان و دانش آموزان مرتبا در فعالیت ها ی مشارکتی شرکت می کنند، پایه های اجتماعی و فرهنگی لازم برای پرورش ادب عمومی و حمایت از حل مسالمت آمیز و سازنده تعارض را فراهم می کنند. یافته های تحقیقاتی موید آن است که یادگیری مشارکتی منجر به بهبود کمی و کیفی محسوس در انسجام گروهی، روابط مثبت، توانایی ارائه حمایت همسالان می گردد.

کلیدواژه ها:

تعامل علمی ، روابط آموزشی ، تدریس فعال معلمان.