تحلیل رابطه بین میزان فرسودگی تجهیزات حفاظت فردی و سطح آسیب پذیری آتش نشانان در عملیات اطفای حریق

فرسودگی تجهیزات حفاظت فردی می تواند با کاهش توان حفاظتی، افزایش مواجهه با حرارت، دود، مواد سمی و صدمات فیزیکی، ایمنی آتش نشانان را در عملیات اطفای حریق تحت تاثیر قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل رابطه بین میزان فرسودگی تجهیزات حفاظت فردی و سطح آسیب پذیری آتش نشانان در عملیات اطفای حریق انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل آتش نشانان عملیاتی ایستگاه های آتش نشانی بود که نمونه مورد مطالعه با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شد. داده های مورد نیاز از طریق چک لیست ارزیابی وضعیت فنی تجهیزات حفاظت فردی و پرسش نامه سنجش آسیب پذیری عملیاتی آتش نشانان جمع آوری گردید. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آزمون های همبستگی و رگرسیون استفاده شد. راه حل پیشنهادی پژوهش شامل استقرار نظام یکپارچه پایش دوره ای تجهیزات، ثبت سوابق استفاده و تعمیرات، تعیین عمر مفید هر وسیله و جایگزینی تجهیزات بر مبنای سطح ریسک عملیاتی است. نتایج پژوهش نشان داد با افزایش میزان فرسودگی تجهیزات حفاظت فردی، سطح آسیب پذیری آتش نشانان نیز افزایش می یابد و تجهیزاتی که با حرارت، رطوبت و مواد شیمیایی تماس بیشتری دارند، نقش مهم تری در پیش بینی آسیب های عملیاتی ایفا می کنند. همچنین مشخص شد بازرسی های منظم و تعویض به موقع تجهیزات می تواند احتمال بروز صدمات جسمانی و اختلال در عملکرد آتش نشانان را کاهش دهد. بر این اساس، تدوین برنامه نگهداری پیشگیرانه و اختصاص بودجه پایدار برای نوسازی تجهیزات، از الزامات ارتقای ایمنی عملیات آتش نشانی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

مجله تجهیزات حفاظت فردی ، فرسودگی تجهیزات ، آسیب پذیری آتش نشانان ، ایمنی عملیاتی ، اطفای حریق ، نگهداری پیشگیرانه