تاثیر خوشنویسی ایرانی بر طراحی پوستر

خوشنویسی یکی از مهم ترین جلوه های هنر ایرانی و از عناصر تاثیرگذار در شکل گیری هویت بصری هنر و طراحی گرافیک ایران است. خط فارسی، به ویژه نستعلیق و شکسته نستعلیق، علاوه بر نقش نوشتاری، دارای ویژگی های بصری همچون ریتم، حرکت، تناسب، تعادل، کشیدگی و ترکیب بندی است که می تواند در طراحی آثار گرافیکی مورد استفاده قرار گیرد. پوستر نیز به عنوان یکی از مهم ترین رسانه های ارتباط تصویری، از ترکیب عناصر تصویری و نوشتاری برای انتقال سریع و موثر پیام استفاده می کند. در این میان، خوشنویسی ایرانی می تواند نوشته را از یک عنصر صرفا اطلاع رسان به عنصری تصویری و زیباشناختی تبدیل کند. طراحان گرافیک ایرانی، به ویژه در دوره معاصر، با بهره گیری از ظرفیت های بصری خط فارسی توانسته اند میان سنت های هنری ایران و زبان گرافیک مدرن ارتباط ایجاد کنند. استفاده از خط در پوسترهای فرهنگی، ادبی، مذهبی و اجتماعی، نمونه ای از این پیوند است. در برخی آثار معاصر، خوشنویسی نه به عنوان نوشته ای فرعی، بلکه به عنوان عنصر اصلی ساختار بصری پوستر ظاهر می شود. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی، به بررسی تاثیر خوشنویسی ایرانی بر طراحی پوستر و نقش ویژگی های بصری خط فارسی در شکل گیری ترکیب بندی، هویت، ریتم و انتقال مفهوم در پوستر می پردازد. (قنبری، ۱۳۹۰؛ رسایی مقدم، ۱۳۸۷؛ Roxburgh, ۲۰۰۹).

کلیدواژه ها:

خوشنویسی ایرانی ، خط نستعلیق ، شکسته نستعلیق ، پوستر ، طراحی گرافیک ، تایپوگرافی ، هویت بصری ، ترکیب بندی.