پوستر بدون تصویر با تکیه بر مبانی هنرهای تجسمی و تایپوگرافی

پوستر یکی از مهم ترین رسانه های ارتباط تصویری است که وظیفه اصلی آن انتقال سریع، روشن و تاثیرگذار یک پیام به مخاطب است. در بسیاری از پوسترهای معاصر، تصویر، عکس یا تصویرسازی به عنوان عنصر اصلی ارتباطی مورد استفاده قرار می گیرد؛ با این حال، پوسترهایی نیز وجود دارند که بدون استفاده از تصویر روایی یا تصویری، تنها با بهره گیری از حروف، کلمات، رنگ، فضای خالی، فرم، خط، اندازه، جهت، ریتم و ترکیب بندی به بیان پیام می پردازند. چنین پوسترهایی را می توان در حوزه پوسترهای تایپوگرافیک یا پوسترهای مبتنی بر نوشتار بررسی کرد. در این نوع طراحی، تایپوگرافی تنها وسیله ای برای انتقال متن نیست، بلکه خود به یک عنصر تصویری و ساختاری تبدیل می شود. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش مبانی هنرهای تجسمی و اصول تایپوگرافی در طراحی پوستر بدون تصویر است. پژوهش به روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای انجام شده است. در این بررسی، عناصر بصری شامل نقطه، خط، سطح، شکل، رنگ، بافت و فضا و همچنین اصولی مانند تعادل، تناسب، کنتراست، تاکید، وحدت، تنوع، ریتم، حرکت و سلسله مراتب بصری مورد توجه قرار گرفته اند. نتایج نشان می دهد که حذف تصویر از پوستر الزاما به معنای کاهش قدرت بصری آن نیست؛ بلکه در صورت استفاده آگاهانه از حروف و سازمان دهی مناسب عناصر، نوشتار می تواند هم زمان نقش پیام، فرم و تصویر را ایفا کند. پوستر بدون تصویر زمانی موفق است که رابطه میان معنا و فرم حروف به گونه ای طراحی شود که مخاطب پیش از خواندن کامل متن، ساختار و اهمیت پیام را دریافت کند. از این منظر، تایپوگرافی در پوستر بدون تصویر نوعی زبان بصری است که از طریق اندازه، وزن، جهت، فاصله، تکرار، تغییر شکل و جایگاه حروف، معنا را تقویت می کند. (Lupton, ۲۰۱۰؛ Williams, ۲۰۱۵)

کلیدواژه ها:

پوستر ، پوستر بدون تصویر ، تایپوگرافی ، مبانی هنرهای تجسمی ، ترکیب بندی ، عناصر بصری ، سلسله مراتب بصری ، رنگ ، گرافیک.