بررسی تغییرات ضخامت لایه دی الکتریک موجبر پلاسمونیکی فلز-دی الکتریک-فلز در کاربردهای حسگری

علم پلاسمونیک شاخه ای از علوم است که به بررسی نوسانات جمعی الکترون های آزاد در مواد رسانا، به ویژه فلزات، می پردازد. این نوسانات که به پلاسمون ها معروف هستند، می توانند با نور تعامل داشته و موجب تمرکز و تقویت میدان های الکترومغناطیسی در مقیاس نانومتری شوند. امواج الکترومغناطیسی که در مرز بین فلز و دی الکتریک منتشر می شوند، به پلاسمون پلاریتون های سطحی معروف هستند. امروزه طراحی موجبرهای پلاسمونیک در راستای استفاده از پلاسمون های سطحی برای تشخیص مولکولی با حساسیت بالا در حسگرهای زیستی، کاربرد فراوانی دارد. در این مطالعه ما با استفاده از معادلات ماکسول و بررسی شرایط مرزی مسئله، یک نمونه موجبر پلاسمونیکی فلز-عایق-فلز با تکیه بر فلز طلا، را بررسی نموده و با توجه به ضخامت های مختلف که برای ماده دی الکتریک در نظر گرفتیم، نتایج را به صورت نمودار برای تغییرات ضریب شکست موثر، طول موج موثر، اختلاف فاز در واحد طول و میزان حسگری گزارش کردیم.

کلیدواژه ها:

پلاسمونیک ، حسگر زیستی ، موجبر فلز-دی الکتریک-فلز ، پلاسمون پلاریتون های سطحی