بررسی تاثیر ضخامت سیلیکا بر عملکرد نانوساختار جفت شده میله/پوسته/حلقه

در این مقاله نانوساختار میله (نقره)/دی الکتریک(سیلیکا)/حلقه(نقره) برای کنترل طول موج تشدید پلاسمون سطحی موضعی (LSPR) و نیز بهره برداری در کاربردهای مبتنی بر LSPR پیشنهاد و تاثیر ضخامت دی الکتریک بر طول موج تشدید و جفت شدگی نوسانات در میله و حلقه نقره مورد ارزیابی قرار می گیرد. نتایج بررسی ها نشان می دهد که طول موج LSPR در ساختار پیشنهادی نسبت به تغییر مکان حلقه روی میله و تغییر ضخامت پوسته دی الکتریک، کوک پذیری بسیار بالایی دارد که این ساختار را به یک ساختار ساده و کاربردی در طول موج های تشدید مختلف تبدیل می کند. افزایش ضخامت سیلیکا از ۲.۵ تا ۲۰ نانومتر باعث انتقال به آبی طول موج LSPR در بازه ۸۰۰ تا ۶۶۰ نانومتر به ازای مکان حلقه ۲۷.۵ نانومتر می شود. همچنین، جفت شدگی نوسانات دو نانوساختار پلاسمونی باعث افزایش ارتفاع و کاهش FWHM قله پلاسمونی می شود.

کلیدواژه ها:

پاسخ نوری ، جفت شدگی ، نانوساختار پلاسمونی ، نانوساختارهای ناهمگون