ضرورت ایجاد تیرپارک های استاندارد در کشور ایران با تاکید بر تجارب کشورهای عضو اتحادیه اروپا و ایالات متحده آمریکا

حمل ونقل جاده ای بار، به عنوان ستون فقرات نظام اقتصادی کشورها، نیازمند زیرساخت های پشتیبان کارآمد و ایمن است. در این میان، تیر پارک ها به عنوان فضاهای تخصصی توقف و استراحت کامیون ها، نقش کلیدی در ارتقای ایمنی جاده ای، سلامت رانندگان و افزایش بهره وری زنجیره تامین ایفا می کنند. باوجود اهمیت این زیرساخت ها، شواهد بین المللی نشان می دهد که کمبود فضاهای استاندارد و ایمن، تبعاتی همچون کاهش بهره وری و کاهش ایمنی را به همراه دارد. این پژوهش با مرور ادبیات و تجربیات ایالات متحده و کشورهای اتحادیه اروپا و مقایسه آن ها با وضعیت موجود در کشور ایران، به تحلیل نقاط قوت، ضعف و خلاهای توسعه تیر پارک ها می پردازد. روش تحقیق مبتنی بر مطالعه تطبیقی اسناد و مقررات بین المللی، تحلیل آمارهای ملی و بررسی مقررات داخلی است. یافته ها نشان می دهد که در کشور ایران، باوجود شبکه گسترده جاده ای و سهم غالب حمل ونقل باری جاده ای، توسعه تیر پارک ها تاکنون به صورت نظام مند دنبال نشده و چارچوب های قانونی و اجرایی آن با محدودیت های جدی مواجه است. بر اساس نتایج، کمبود ظرفیت، ضعف در استانداردهای ایمنی و رفاهی و عدم بهره گیری از فناوری های هوشمند از مهم ترین چالش های کشور ایران محسوب می شوند. در مقابل، تجارب بین المللی بیانگر آن است که توسعه شبکه تیر پارک های ایمن و هوشمند می تواند ضمن ارتقای ایمنی و امنیت رانندگان، بهره وری اقتصادی و رضایت شغلی را نیز افزایش دهد. در پایان، مقاله مجموعه ای از پیشنهادهای سیاستی و راهبردی مبتنی بر تجارب جهانی برای بهبود وضعیت تیر پارک ها در کشور ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

ایمنی حمل و نقل جاده ای ، تیر پارک ، حمل ونقل جاده ای ، مطالعه تطبیقی ، سیاست گذاری حمل ونقل