تحلیل رابطه دیجیتالی شدن سالمندی و کیفیت زندگی سالمندان

تحقیق حاضر با هدف بررسی رابطه بین دیجیتالی شدن سالمندی با کیفیت زندگی سالمندان می باشد. جامعه آماری کلیه افراد سالمند از سن ۶۰ سال به بالا در دو مرکز روزانه نگهداری سالمندان در شهر مشهد و حجم نمونه به تعداد ۲۸۵ نفر با روش تصادفی ساده انتخاب شدند. برای سنجش شاخص ها از پرسشنامه های استاندارد کیفیت زندگی سالمندان بولینگ و همکاران (۲۰۱۳) و پرسشنامه دیجیتالی شدن سالمندی استفاده شده است. تحلیل رگرسیون نشان می دهد ابعاد مراقبت و سلامت و شبکه های اجتماعی مربوط به شاخص دیجیتالی شدن سالمندی تعیین کننده های معنی دار کیفیت زندگی سالمندی هستند. نتیجه گیری اینکه بهترین راه برای کمک به سالمندان برنامه های آموزشی و آشنا کردن سالمندان با تکنولوژی روز و روش های استفاده از آن ها می باشد.

کلیدواژه ها:

سالمندی ، کیفیت زندگی ، دیجیتالی شدن ، مشهد