بررسی تاثیر آموزش الکترونیکی بر مشارکت فعال دانش آموزان در محیط های آموزشی

با گسترش فناوری های نوین و تغییر رویکردهای آموزشی، آموزش الکترونیکی به یکی از موثرترین شیوه های یاددهی یادگیری در نظام های آموزشی تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش الکترونیکی بر مشارکت فعال دانش آموزان در محیط های آموزشی انجام گرفته است. در این مطالعه میزان تعامل، انگیزش، درگیری شناختی و حضور فعال دانش آموزان در کلاس های آنلاین و نیمه حضوری مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری از ابزارهای دیجیتال، محتوای تعاملی و امکان یادگیری شخصی سازی شده، به طور معناداری مشارکت فعال دانش آموزان را افزایش می دهد. همچنین نتایج بیانگر آن است که فراهم کردن بازخورد فوری، فعالیت های چندرسانه ای و فرصت های همکاری گروهی در بسترهای الکترونیکی نقش مهمی در بهبود کیفیت یادگیری و ارتقای مشارکت دارد. بر این اساس آموزش الکترونیکی می تواند به عنوان رویکردی کارآمد برای تقویت حضور فعال و اثربخشی فرآیند یادگیری در محیط های آموزشی مورد توجه قرار گیرد. این پژوهش به منظور تاثیر روش تدریس مشارکتی مبتنی بر محیط الکترونیکی بر میزان خلاقیت و پیشرفت درسی انجام گرفت. هدف این پژوهش تاثیر روش تدریس مشارکتی مبتنی بر محیط الکترونیکی بر میزان خلاقیت و پیشرفت درسی بود. در این پژوهش روش تحقیق از نوع شبه آزمایشی بود. جامعه آماری پژوهش ۵۰ نفر از دانش آموزان پسر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بودند. روش نمونه گیری نمونه گیری خوشه ای در دسترس و تعداد نمونه نیز ۳۰ نفر بودند که ۱۵ نفر در گروه آزمایش و ۱۵ نفر در گروه کنترل قرار داشتند. سپس برای گروه آزمایش برنامه مداخله ای آموزش به روش مشارکتی در محیط یادگیری الکترونیکی اجرا گردید و گروه کنترل به شیوه سخنرانی آموزش دیدند. در این پژوهش جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه استاندارد خلاقیت تورنس و آزمون پیشرفت تحصیلی معلم ساخته استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده های به دست آمده از آزمون کوواریانس استفاده شد. نتایج این تحقیق نشان داد که بین گروه آزمایش و کنترل از نظر مولفه های خلاقیت - سیالی، انعطاف پذیری، بسط و گسترش و اصالت و ابتکار - و پیشرفت درسی در سطح ۰/۰۵ تفاوت معنی داری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش الکترونیک ، دانش آموزان ، معلمان