اثربخشی روایت درمانی بر طرحواره های ناسازگارانه سالمندان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر روایت درمانی بر طرحواره های ناسازگارانه در سالمندان شهر اهر انجام شد. طرح پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری را کلیه سالمندان شهر اهر تشکیل می دادند که اختلالات روان شناختی فراموشی، دمانس و آلزایمر نداشتند. نمونه آماری پژوهش شامل ۴۰ آزمودنی (۲۰ زن و ۲۰ مرد) بود که به شیوه نمونه گیری هدفمند و داوطلبانه انتخاب و در دو گروه ۲۰ نفره (۱۰ زن و ۱۰ مرد) آزمایش و کنترل به شیوه تصادفی قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه طرحواره یانگ (فرم کوتاه ویرایش سوم ۹۰ گویه ای) استفاده شد. ابتدا همه نمونه ها به پرسشنامه مذکور پاسخ دادند. سپس برنامه روایت درمانی بر روی گروه آزمایش در ۱۰ جلسه اجرا شد و در نهایت پس آزمون از گروه آزمایش و کنترل گرفته شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS و آزمون تحلیل واریانس چندمتغیری استفاده شد. یافته های این پژوهش نشان داد که فرایند جلسات روایت درمانی باعث تعدیل طرحواره های ناسازگارانه سالمندان در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است (P<۰/۰۱). نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد که روایت درمانی بر طرحواره های ناسازگارانه سالمندان موثر است (P<۰/۰۱).

کلیدواژه ها:

طرحواره های ناسازگارانه اولیه ، روایت درمانی ، سالمندی