پیش بینی سازگاری زناشویی بر اساس خود تمایزیافتگی و فراشناخت با نقش میانجی گری فراهیجان مثبت در دانشجویان متاهل

ازدواج موفق و رضایتمندانه مستلزم سطح پایداری از سازگاری زوج هاست. سازگاری زناشویی دارای ابعاد مختلفی است که تحت تاثیر عوامل گوناگون قرار می گیرد. در پژوهش حاضر به بررسی پیش بینی سازگاری زناشویی بر اساس خود تمایز یافتگی و فراشناخت و با میانجی گری فراهیجان مثبت در دانشجویان متاهل پرداخته شد. پژوهش حاضر از نوع همبستگی است و در آن متغیرهای خود تمایز یافتگی، فراشناخت و فراهیجان مثبت به عنوان متغیرهای پیش بینی کننده و متغیر سازگاری زناشویی به عنوان متغیر پیش بینی شونده مورد بررسی قرار گرفتند. جامعه آماری مطالعه حاضر کلیه دانشجویان متاهل دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج که در نیمسال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ در این دانشگاه مشغول به تحصیل بودند. تعداد نمونه برای این پژوهش ۴۰۰ نفر در نظر گرفته شده که به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش عبارت بودند از پرسشنامه سازگاری زناشویی اسپاینر (DSA)، پرسشنامه تمایز یافتگی خود اسکورون و فریدلندر (DSI)، پرسشنامه فراشناختی ولز (۳۰-MCQ) و پرسشنامه فراهیجانی بیر و مونته (BMQ). یافته های پژوهش با استفاده از نرم افزار آماری SPSS۲۲ و Amos در دو سطح توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که متغیر سازگاری زناشویی به ترتیب با فراهیجان مثبت (۰/۷۳۲)، تمایز یافتگی خود (۰/۶۴) و فراشناخت (۰/۴۷۳) رابطه قوی تا متوسط مثبت در سطح معناداری ۰/۰۰۱ دارد. همچنین متغیر فراهیجان مثبت با تمایز یافتگی خود (۰/۵۶۶) و فراشناخت (۰/۴۲۴) رابطه قوی تا متوسط مثبت در سطح معناداری ۰/۰۱ دارد و بین متغیرهای پیش بین (تمایز یافتگی خود و فراشناخت) همبستگی (۰/۳۹۴) متوسط مثبت در سطح معناداری ۰/۰۱ وجود دارد. طبق نتایج به دست آمده بین سازگاری زناشویی و خود تمایز یافتگی، فراشناخت و فراهیجان مثبت رابطه معناداری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

سازگاری زناشویی ، خود تمایز یافتگی ، فراشناخت ، فراهیجان مثبت