بررسی تاثیر رفاه اجتماعی بر آموزش ابتدایی مطالعه ای با رویکرد تحقیق آمیخته (کیفی-کمی) درباره رابطه وضعیت اقتصادی و اجتماعی خانواده و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

رفاه اجتماعی یکی از مولفه های بنیادین توسعه انسانی است که از طریق تامین امنیت، اقتصادی، دسترسی به خدمات آموزشی، سلامت، حمایت اجتماعی و کاهش نابرابری ها زمینه رشد همه جانبه کودکان را فراهم می کند. از سوی دیگر، عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی متاثر از عوامل متعددی است که وضعیت اقتصادی و اجتماعی خانواده از مهم ترین آنها به شمار می رود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر رفاه اجتماعی بر آموزش ابتدایی و تبیین رابطه میان وضعیت اقتصادی و اجتماعی خانواده ها و عملکرد تحصیلی دانش آموزان با استفاده از رویکرد تحقیق آمیخته (کیفی-کمی) طراحی شده است. در بخش کمی، با بهره گیری از روش توصیفی-همبستگی اطلاعات مربوط به درآمد خانواده، سطح تحصیلات والدین، وضعیت اشتغال، امکانات آموزشی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان گردآوری و تحلیل می شود. در بخش کیفی نیز از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان و والدین، تجربه های زیسته آنان درباره نقش رفاه اجتماعی در فرآیند یادگیری دانش آموزان مورد واکاوی قرار می گیرد. یافته های مطالعات پیشین نشان می دهد که برخورداری از سطح مناسب رفاه اجتماعی ضمن افزایش دسترسی به فرصت های آموزشی، موجب تقویت انگیزش تحصیلی، مشارکت والدین در فرآیند آموزش و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان می شود. در مقابل، فقر اقتصادی، نابرابری اجتماعی و محدودیت دسترسی به منابع آموزشی از عوامل موثر بر افت تحصیلی و کاهش فرصت های یادگیری محسوب می شوند. نتایج این پژوهش می تواند در تدوین سیاست های رفاهی و آموزشی مبتنی بر عدالت آموزشی و کاهش نابرابری های اجتماعی مورد استفاده سیاست گذاران، مدیران آموزشی و برنامه ریزان حوزه رفاه اجتماعی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

رفاه اجتماعی ، آموزش ابتدایی ، عملکرد تحصیلی ، وضعیت اقتصادی ، خانواده ، سرمایه اجتماعی ، روش تحقیق آمیخته