اثربخشی واقعیت درمانی بر شادکامی افراد نابینا

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی واقعیت درمانی بر شادکامی افراد نابینا در شهر اهر انجام شد. طرح پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل می باشد. جامعه آماری را کلیه افراد نابینا ساکن در شهر اهر، که اختلالات روان شناختی نداشتند تشکیل می داد. نمونه آماری پژوهش شامل ۲۴ آزمودنی (۱۲ مرد و ۱۲ زن) بود، که به شیوه نمونه گیری هدفمند و داوطلبانه انتخاب و در ۲ گروه ۱۲ نفره (۶ زن و ۶ مرد) آزمایش و کنترل به شیوه تصادفی قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه شادکامی آکسفورد (۱۹۸۹) استفاده شد. ابتدا همه نمونه ها به پرسشنامه مذکور پاسخ دادند. سپس برنامه واقعیت درمانی بر روی گروه آزمایش در ۸ جلسه اجرا شد و در نهایت پس آزمون از گروه آزمایش و کنترل گرفته شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS و آزمون تحلیل کوواریانس یک طرفه استفاده شد. یافته های این پژوهش نشان داد که فرایند جلسات واقعیت درمانی باعث افزایش میزان شادکامی افراد نابینا در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است (۰/۰۵>P). نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد که واقعیت درمانی بر شادکامی افراد نابینا موثر است (۰/۰۵>P).

کلیدواژه ها:

شادکامی ، واقعیت درمانی ، نابینایی